Balanceren aan de andere kant van de zeereling

Madeleen Koldewe
Op het startschip

In de vroege ochtend loop ik over de steiger terwijl geen schip in zicht is door de mist. Hoewel ik de weg ken in de haven, voel ik me verloren. Wat doe ik hier terwijl ik geen boot heb om mee te varen tijdens de winterwedstrijden, de Coldhanded Cup? Mijn doel is om te observeren, om vervolgens een deel redactie en communicatie voor de organisatie op mij te nemen. Hoe? Vanaf de kade? Nee, Huib Swets, mede-initiatiefnemer van de Coldhanded Cup, schiet mij te hulp. Hij biedt aan om mij naar het startschip te brengen met zijn Vijaya waarmee hij zelf de wedstrijd vaart. 

Met laptop en tas stap ik op zijn ‘one off’ van Koos de Ridder. Voordat ik het in de gaten heb, krijg ik de helmstok in mijn handen en vaar ik zijn boot de haven uit. “Voorbij het Noordgat ligt de Sensor, daar moet je heen”, zegt de schipper terwijl hij zijn zeilen en lijnen klaarmaakt met het gemak zoals alleen een ervaren solozeiler dat kan. Door de mist zie ik nauwelijks iets, de laatste helmstok die ik vast had, zat op een klein open bootje en dat was twintig jaar geleden. Nu stuur ik een 40 footer over het water, door de mist heen met mijn hart in mijn keel. Tien spannende minuten later geef ik het roer weer over. De opluchting duurt echter niet lang.

“Niet nu en niet daar! Wacht op het juiste moment en pak me vast.” Mijn hele lichaam trilt, mijn gezicht verstijft, terwijl ik aan de andere kant van de zeereling balanceer op een randje van de boot. Hoe kom ik al varend van de Vijaya op het grote startschip? Ik kijk de voor mij nog onbekende Peter aan, zet mijn linkervoet op het startschip en zet me met mijn rechtervoet af vanaf de Vijaya. Ik sta bijna in een spagaat. De man pakt me stevig vast en tilt me aan boord en houdt me nog even vast zodat ik kalmeer. Mijn vertrouwen in deze twee mannen, Huib op zijn boot en Peter op de Sensor, zijn terecht. Veilig kom ik van het zeilschip op de Sensor, het startschip.

Vanaf de Sensor doet het adembenemende schouwspel, bestaande uit twaalf schepen gehuld in de mist op het stille water, mijn hartslag verlagen. De teams maken zich intussen klaar voor de start. De dual-handed-klasse start als eerst. Voor de startlijn begint de strijd al. Het is dringen. Met drie man bedienen we de wedstrijdvlaggen op aanwijzingen van Pieter, de starter van de dag. Madelon bemant de luide scheepstoeter. Op dezelfde manier geven we het startsein voor de fully-crewed-teams.

Snelle schepen strijden tegen elkaar met aan boord moderne apparatuur, tuigage en zeilen. Mijlen verder vaart een vloot oude driemasters over hetzelfde water, onderwijl de mist verdampt in de zon. Alleen de Kraken mist nog in dit mystieke beeld. Het is goed te zien en te fantaseren vanaf deze locatie. Want tja, wat te doen op een startschip na de start?

Koldewe zeilen vijaya
Overstappen met tassen…
Lelystad-haven-zonsondergang
Het klaarde toch nog op
Madeleen-Koldewe-uitzicht
Vlak voor de start