19.43, 2 minuten voor de start, noorderwind. We gaan overstag en gijpen direct. Een snel rondje vlak voor de startlijn tussen ongeveer 13 schepen. Elk schip zoekt de ideale startpositie. Klapperende zeilen, klotsend water en orders van alle kapiteins; de starttoeter overstemt het maar net. De stuurman zet zijn koers. En ik? Wat doe ik eigenlijk? “Alle kadavers naar de hoge kant, we zijn gestart”, schalt de nog onbekende stem van Sander Koster, manager Service en Stalling Lelystad Haven.
We hyken en als mak schaap til ik mijn ‘kadaver’ naar de hoge kant van de boot. Met drie man hangen we in de reling om de juiste waterlijn te bereiken. Met mijn benen bungelend boven het water heb ik goed zicht op het wedstrijdveld. Boten voor ons strijden om als eerste het Noordgat uit te varen. Een X-48 vaart nog nabij.
Vandaag vaart Sander Koster mee. Hij observeert het team en al wat we doen. De rolverdeling is onlangs veranderd. Ik ben fokvrouw af. En mag nu de pit beheren. De titel combuisbabe mocht ik behouden. De mannen moeten toch ook eten. Iemand trekt het onderlijk van het grootzeil strak. Daarna de neerhouder. “Hé, dat is mijn taak”, roep ik. Verbeterpunt 1: teamwork.
Richting Sport I vaart Rik steeds iets hoger. “Waarom? Het schip dat aan stuurbordzijde vaart, is sneller. Hij haalt je toch in. Zoek vrije wind, vaar tactisch.” Les na les vinden we de boei, we gijpen en hijsen de spinnaker. En varen scherp aan de wind. Te scherp. De FastFoward vliegt in plané langs. We droppen de spinnaker en varen op fok en grootzeil door, richting Zuidgat en naar de finish.
We eindigen niet als laatste maar halen de top vijf bij lange na niet. Sander deelt zijn bevindingen. Teamwork blijft het grootste verbeterpunt. “Ieder heeft zijn eigen taak. Schrijf op wat je doet en houd je aan jouw taak. De stuurman stuurt alleen op de telltails de grootzeiltrimmer trimt het zeil en de voordekker bemoeit zich met het voordek. Bovenal: houd je mond eens. Creëer rust aan boord.”
Aye, aye, captain… Aye, aye…
“Hoezo, Madeleen? Waarom veranderen jullie van koers? Jullie lagen zo mooi. Nu lig je in de luwte van de boot voor je.” Ik zet een stapje naar achter zodat ik verder verwijderd ben van de schouder waar ik overheen kijk. Ik zie op het scherm de wedstrijd terug. De havenmeesters filmden de race vanuit de rib. Ik strijk een lok haar achter mijn oor. Rare handeling eigenlijk. Alsof de pluk haar verplaatsen mij het antwoord geeft. “Volgens mij hadden we een goede reden”, zeg ik maar.